สรุปสัปดาห์เกม: อะไรที่เรากำลังเล่นอยู่

คอลัมน์ประจำสัปดาห์นี้กลับมาอีกครั้ง ทีมงานเล่าถึงเกมที่เล่นกันช่วงนี้ พร้อมตั้งคำถามน่าสนใจเกี่ยวกับเกมที่ดูเหมือนจะ "เล่นเอง" มากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเกม 'เล่นเอง' ได้

มีการพูดคุยบนแพลตฟอร์มอย่าง Bluesky ถึงประเด็นว่าบางเกมแทบไม่ต้องมีปฏิสัมพันธ์จากผู้เล่นมากนัก ถ้าสนใจต้นทางให้อ่านที่ Jank แต่ใจความคือคำถามของ Critic Chris Franklin ว่าการวิจารณ์แบบนี้เดิมทีกำลังเล็งไปที่เกมเชิงเนarrative ที่เล่าเรื่องแบบกำหนดไว้แล้ว แต่ตอนนี้แนวคิดเดียวกันถูกยืดไปยังเกมอย่าง Vampire Survivors ซึ่งผู้เล่นแค่หาตำแหน่งที่เหมาะแล้วปล่อยให้ระบบทำงานต่อ

ตัวอย่างง่ายๆ ที่เขายกมาคือการเล่นที่แค่จัดบล็อกเป็นแถวแล้วหายไป หรือการขว้างลูกบอลให้ตรงสีที่กำหนด มุมมองนี้พาเราไปตั้งคำถามว่าเราต้องมีส่วนร่วมแค่ไหนถึงจะเรียกว่าเป็นการเล่นจริงๆ

ไฮไลท์เกมที่ทีมเล่น

• sobosuba — Mat J บอกว่ามันเป็นเกม merging ที่บีบให้รวมบลอบให้ใหญ่ขึ้น มีฟิสิกส์นิ่มๆ ทำให้เคลื่อนไหวแบบวอบเบิล เขาบอกว่าเกลียดแต่ก็เล่นมันทั้งสัปดาห์
• Minesweeper — Connor ต้องกลับไปเล่นตอนหมดเน็ตมือถือสองวัน เขาชมความเรียบง่ายของปริศนาที่ตัวเลขทำให้ทุกอย่าง "กระจ่าง" เวลาเปิดพื้นที่ปลอดภัยแล้วเห็นแผ่นใหญ่เปิดออก
• Big Walk — Bertie และชุมชน Eurogamer จัด Big Walk สองสัปดาห์ติด แบ่งทีมกันสำรวจ เก็บ megaphone หาวิธีปีนหน้าผา สร้างหอด้วยเก้าอี้พับ และแก้ปริศนาที่ทำให้ผู้เล่นนั่งคุยกันจริงๆ ซึ่งเป็นจุดเด่นของเกม
• นอกนั้นมีการลองเล่น The Lord of the Rings: The War in the North ที่ให้ความบันเทิงกว่าที่คาด และมีรันดีๆ ใน Hades 2

ทำไม Big Walk ถึงโดดเด่น

Big Walk ไม่ได้เน้นกิจกรรมหนักหน่วง แต่สร้างพื้นที่ให้คนอยู่ด้วยกันและสังเกตสิ่งเล็กๆ ร่วมกัน ปริศนาบางอย่างในเกมชวนให้ผู้เล่นนั่งคุยกัน แบ่งปันเรื่องชีวิต ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่หาได้ไม่บ่อยจากเกมทั่วไป

"We're in danger of making this a regular thing" — คำบอกเล่าจากการนัด Big Walk ที่อาจกลายเป็นกิจกรรมประจำ

สรุปคือ สัปดาห์นี้มีทั้งการตั้งคำถามเชิงปรัชญาว่าเราเล่นเกมมากน้อยแค่ไหน, ของวินเทจอย่าง Minesweeper ที่ยังให้ความสุขแบบเรียบง่าย และเกมร่วมสังคมอย่าง Big Walk ที่ทำให้ผู้เล่นได้เป็น 'คนด้วยกัน' มากกว่าการไขเป้าหมายเพียงอย่างเดียว