
Game Poem jam: เมื่อเกมบทกวีสอดประสานกับความเป็น Other
สรุปไฮไลท์จาก Game Poem jam ของ Jordan Magnuson และผลงานเด่นที่ชวนขบคิด
ภาพรวมของ Game Poem jam
Game Poem jam ที่ Jordan Magnuson เป็นผู้ริเริ่ม และร่วมจัดโดย National Film and Television School ของอังกฤษ จัดขึ้นวันที่ 7–8 กันยายน ภายใต้ธีมหลวมๆ ว่า "the other one" มีผลงานส่งเข้าประมาณ 90 ชิ้นใน 24 ชั่วโมง จุดเด่นของงานนี้คือการเปิดพื้นที่ให้เกมสั้นๆ ที่มีโทนเชิงกวีลองสะท้อนความรู้สึก ความเป็นอื่น และความไม่ลงตัวมากกว่าการเล่าเรื่องแบบแอ็คชันหรือเนื้อเรื่องย่อยแบบปิดจบ
เกมที่น่าสนใจจากงาน
Sometimes I Wonder About The Other Me โดย Luis "Ludipe" Díaz Peralta เป็น 2D platform จอเดี่ยวหลายจอ มีบล็อกที่ปล่อยข้อความเป็นชิ้นๆ และมีฉากแยกหน้าจอที่ผู้เล่นควบคุมตัวละครซ้ำสองตัว เมื่อเดินชี้ไปขวาครึ่งหนึ่งของหน้าจอจะค่อยๆ มืดลง ตัวละครที่เหลือกลับไปยังจอเริ่มต้นและตั้งคำถามว่าตัวอื่นเป็นอย่างไร เกมเล่นกับไอเดียของทางเลือกที่ไม่เคยได้รับการปิดฉากอย่างแน่นอน และทำให้ความคิดเรื่อง replay value ถูกบิดไปเป็นเวลาที่ไม่มีโครงสร้าง
The Other Line ของทีม Sunfarer ให้ผู้เล่นสับคิวบล็อกสองแถว ซึ่งแถวหนึ่งจะขยับก็ต่อเมื่อคุณไม่ได้อยู่ในแถวนั้น ความขัดแย้งของการต่อคิวทำให้การเคลื่อนที่แบบซ้ายไปขวาหรือการอ่านบทกวีเป็นเส้นค่อนข้างติดขัด แต่กลับสร้างความขัดแย้งเชิงความหมายได้ดี
Faulty Mirror โดย Chris Barrett (นิวซีแลนด์) ให้ผู้เล่นควบคุมสองมือ และพยายามจับคู่เงาสะท้อน แต่เงามือในกระจกมักขยับไม่ตรง มีเสียง Shepard's tone ตลอดเพิ่มความกดดัน ผลงานเสริมความรู้สึกที่เกมและบทกวีสามารถสะท้อนกันและก่อความไม่ลงรอย
Still Life จาก Misery Tourism คือของแปลกที่ใช้หลักการของ Conway's Game of Life ให้ผู้เล่นปลูกและแกะแบบเซลล์ออโตมาตาเพื่อปั้นใบหน้า เปลี่ยนนิสัยของรูปที่เกิดจากกริดชีวิตและกริดความตาย ผลลัพธ์มักออกมาเป็นหน้าที่บิดเบี้ยว ไม่เคยละสายตา และจบด้วยการ crossover เมื่อรุ่งอรุณมาถึง
Portraits of My Child ผลงานของ Magnuson เองเป็นชุดมินิเกมเกี่ยวกับปีแรกของลูกชาย เกมไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเพียงอย่างเดียว แต่กลับสร้างความห่างและความไม่ลงรอยระหว่างพ่อและลูก ผ่านมุมมองหลายชั้นที่ตั้งคำถามว่าใครกำลังพูดถึงใคร
แนวคิด "game poem" ตาม Jordan Magnuson
ในหนังสือ Game Poems: Videogame Design as Lyric Practice Magnuson เสนอคำว่า "game poem" เป็นหมวดหลวมๆ ของเกมสั้นที่เน้นประสบการณ์เชิงกวีนิพนธ์ มากกว่าเป็นพาหะของข้อความเชิงตัวแทนชัดเจน เกมสล็อตกวีนิพนธ์มักให้พื้นที่พิธีกรรมและการมีส่วนร่วมแบบคลุมเครือ ผสมระหว่างความหมายเชิงสัญลักษณ์กับวัสดุการเล่น
หนังสือพยายามเชื่อมจุดร่วมระหว่างเกมกับบทกวี พูดถึงนักพัฒนาและกวีต่างๆ ตั้งแต่ Anna Anthropy ถึง Emily Dickinson และตรวจสอบว่าทำไมการเอาเทคนิคกวีนิพนธ์มาทดลองในเกมถึงช่วยตั้งคำถามต่อแนวปฏิบัติของวงการเกมสมัยใหม่ได้
ทำไมเรื่องนี้น่าสนใจ
- Game Poem jam ขยายความเป็นไปได้ของเกมให้เป็นพื้นที่เชิงกวีนิพนธ์ ไม่ใช่แค่ตัวเงินหรือระบบ
- ผลงานหลายชิ้นใช้กลไกเกมเป็นการสื่อสารเชิงอารมณ์ มากกว่าจะเล่าเรื่องแบบเสร็จสม
- การชนกันของเกมและบทกวีเผยเผยข้อจำกัดและแรงเสียดทานที่ทำให้ผลงานล้ำและแปลก
บทสรุป
Game Poem jam ไม่ได้พยายามทำให้เกมทั้งหมดกลายเป็นบทกวี แต่เปิดช่องให้เกมสั้นๆ ที่กล้าทดลองกลไกและความหมายได้ปรากฏ ผลงานอย่างของ Ludipe, Sunfarer, Chris Barrett และ Magnuson เอง แสดงให้เห็นว่าเกมสามารถเป็นพื้นที่ตั้งคำถามแบบกวีนิพนธ์ได้ — เป็นอีกวิธีหนึ่งในการถามว่า "what if" ของความเป็นอื่นจะออกมาในรูปแบบไหน
รีวิวจากผู้ใช้จริง
รีวิวทั้งหมด: (/0)
ดูรีวิวทั้งหมด


















