นักพากย์พูดถึงการทำงานและความประหลาดใจเมื่อเห็นงานจริง

นักพากย์เสียงในหนังแอนิเมชันมักทำงานห่างจากผลลัพธ์สุดท้าย เพราะการพากย์มักเกิดขึ้นตั้งแต่ต้นของกระบวนการผลิต และใช้เวลาหลายปีกว่าจะเสร็จสมบูรณ์ Dave Franco นักพากย์จาก Forgotten Island บอกว่าการทำงานยาวนานทำให้พวกเขาได้ดูหนังเหมือนผู้ชมคนอื่น ๆ เพราะตัวหนังผ่านการพัฒนาไปไกลตั้งแต่เขาออกไปจากบูธพากย์

“สิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับแอนิเมชันคือมันเป็นกระบวนการที่ยาวมาก ทีมผู้กำกับอยู่กับโปรเจกต์นี้เกินห้าปี แล้วเราก็เข้าบูธแค่ไม่กี่ครั้ง พอได้ดูเวอร์ชันสุดท้าย เราเลยได้เห็นงานอย่างเป็นกลาง เห็นว่าพวกเขาทำอะไรไปบ้าง แล้วก็รู้สึกดีที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมัน” — Dave Franco

Franco, Jenny Slate และ Manny Jacinto พากย์ตัวละครเป็น aswang จากนิทานฟิลิปปินส์ในบทรวมของเรื่อง โดย Franco พากย์ Raww หมาต้องคำสาปที่เป็นมิตรกับตัวเอก Raissa และ Jo, Slate พากย์ Batiba ปีศาจคล้ายแมวที่มีรูนเรืองแสงตอนใช้เวทมนตร์ และ Jacinto พากย์ Bungi ปีศาจตัวใหญ่หน้าตาเหมือนเด็กที่มีสามตา

สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจ

ทั้ง Slate และ Jacinto กล่าวว่าการเห็นเวอร์ชันสุดท้ายของตัวละครทำให้พวกเขาเซอร์ไพรส์ เพราะรายละเอียดของงานแอนิเมชันเติมชีวิตให้บทพากย์ที่บันทึกไว้ก่อนหน้านั้น

• Slate บอกว่าเธอชอบตอนที่ Batiba เรืองแสง เพราะเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวละครมีมิติ
• Jacinto พูดถึงความภูมิใจเมื่อเห็นฉากที่ Bungi ใช้พลังตาใหญ่ (pinkeye blast) ช่วยผู้อื่นในตอนท้าย

ฉากและเทคนิคการพากย์ที่ทุ่มเท

Franco เลือกฉากหนึ่งที่เขาทุ่มเทมากเป็นฉากตลกที่เรียกได้ว่าพลิกบทบาทตัวเองให้เป็นแนวฮีโร่สเตอริโอไทป์ ในฉากนั้นแอนิเมชันอ้างอิงถึงซีรีส์อนิเมะยุค ’90 เช่น Dragon Ball Z ทำให้เขาต้องเล่นหลากหลายโทน ทั้งเสียงแมน ๆ แบบลึกและเสียงตัวละครอื่น ๆ ในฉากเดียวกัน

“ฉากที่ตัวผมไปเต็มแบบ Dragon Ball Z คือฉากหนึ่งที่ผมได้ลองหลายแบบ ทั้งเล่นแมน ทั้งพากย์ตัวละครผู้หญิงในความทรงจำ มันสนุกและได้ลองทำอะไรตลก ๆ หลายแบบ” — Dave Franco

ฝั่ง Slate และ Jacinto เน้นการหาจุดสมดุลของตัวละครมากกว่า Slate ต้องรักษาความเป็น Batiba ที่มีหลายชั้น ทั้งความเป็นพิธีการและวัตถุประสงค์ที่ซ่อนอยู่โดยไม่ให้สปอยล์ ส่วน Jacinto ต้องคุมโทนระหว่างความเด็กและความน่ากลัวของ Bungi โดยเฉพาะในฉากที่เล่าถึง Manananggal ศัตรูตัวใหญ่ของเรื่อง ซึ่งเป็นการบาลานซ์ระหว่างสยองและตลก

สรุป

การพากย์สำหรับ Forgotten Island แสดงให้เห็นว่าแม้การบันทึกเสียงจะเป็นแค่ส่วนเล็กของโปรเจกต์ แต่แอนิเมเตอร์สามารถนำบทพูดนั้นมาสร้างตัวละครให้มีชีวิตได้เต็มที่ ส่วนตัวนักพากย์เองก็ยังคงต้องใช้เทคนิคและถกเถียงเรื่องโทนเสียงเพื่อให้ตัวละครมีมิติเมื่อฉายจริงบนหน้าจอ